ମାମୁଦ ଡାରୱିଶଙ୍କ କବିତା : ମୁଁ ଆସିଛି ସେଇଠୁ

ମାମୁଦ ଡାରୱିଶ (୧୩, ମାର୍ଚ୍ଚ, ୧୯୪୧-୯, ଅଗଷ୍ଟ,୨୦୦୮), ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ମହାକବି ।

ହିଂସାଗ୍ରସ୍ତ ପାଲେଷ୍ଟାଇନର ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ସେ ଆମ ସମୟର ସବୁଠୁ କୋମଳ ବିଦ୍ରୋହ ।

ପାଲେଷ୍ଟାଇନ ଏବଂ ଇଜ୍ରାଏଲ ମଝିରେ ଥିବା  ହିଂସାର ହିଂସାର ସୀମାରେଖାରେ କବିତାର ବିଶଲ୍ୟକରଣୀ

ଖୋଜୁଥିବା ସେ ଥିଲେ ଶେଷ ମହାକବି ।

ମୁଁ ଆସିଛି ସେଇଠୁ 

ମୁଁ ଆସିଛି ମୋର ସ୍ମୃତିର ପୃଥିବୀରୁ

ପୃଥିବୀର ଅନ୍ୟ ସବୁ ନଶ୍ଵର ମଣିଷଙ୍କ ଭଳି

ମୋର ଜଣେ ମା ଅଛି

ଅଛି, ଅନେକ ଝରକା ଥିବା ଗୋଟେ ଘର

ଅଛନ୍ତି ବି ମୋ ଭାଇ ଓ ବନ୍ଧୁ

ଏବଂ ଆହୁରି ଅଛି ଗୋଟେ ଜେଲଖାନାର କାଳ କୋଠରୀ

ଓ ସେହି  ଜେଲଖାନାର ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ଝରକା ।

ମୋର ଥିଲା ବି ଗୋଟେ ତରଙ୍ଗ

ଯାହାକୁ ଛଡେଇ ନେଇଛି ସମୁଦ୍ର ସାରସ

ଥିଲା ବି ମୋର ନିଜସ୍ଵ ଦୃଶ୍ୟ

ଓ କିଛି ଅଧିକ ଘାସପତ୍ର ।

ମୋର ଥିଲା ଶବ୍ଦର ଧାରେ ଧାରେ

ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରମା

ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୂଜନ

କେବେ ହେଲେ ମରୁନଥିବା ଅଲିଭ ଗଛ ।   

ତଳୁଆର ଚାଲିବା ପୂର୍ବରୁ

ଏ ଭୂମିରେ ମୋର ପଦଚାରଣା

ମୁଁ ମୋର ଜୀବନ୍ତ ଦେହକୁ

ରୂପାନ୍ତରିତ କରିଥିଲି ଏକ ଭରପୁର ଟେବୁଲରେ ।   

ମୁଁ ସେଇଠୁ ଆସିଥିଲି

ଯେଉଁଠି ଆକାଶ ନିଜ ମା ଲାଗି କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ

ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଫେରେଇ ଦେଇଥିଲି ତା ମା କୁ ।       

ଏବଂ ମୁଁ କାନ୍ଦିଥିଲି ମୋତେ ଚିହ୍ନେଇ ଦେବାକୁ

ସେଇ ଫେରନ୍ତା ମେଘକୁ ।

ରକ୍ତର ଅଦାଲତ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ

ସବୁ ଶବ୍ଦ ମୁଁ ଶିଖିଥିଲି

ଶିଖିଥିଲି, କାରଣ ସେ ନିୟମ ସବୁକୁ ମୁଁ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲି  

ମୁଁ ଶବ୍ଦସବୁଙ୍କୁ ଶିଖିଥିଲି

କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିବା ପାଇଁ

ମୁଁ ସବୁ ଶବ୍ଦକୁ ଶିଖିଲି ଓ ସଭିଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲି

ସବୁଶବ୍ଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ପରେ

 ବାକି ରହିଲା   ଗୋଟିଏ ବୋଲି ଶବ୍ଦ

ଦେଶ;ସ୍ଵଦେଶ।

ଅନୁବାଦ - କେଦାର ମିଶ୍ର